กลับสู่หน้าแรก

ตัณหา ปัจจยา อุปาทานัง เพราะมีตัณหาเป็นปัจจัยจึงมีอุปาทาน



"ตัณหา ปัจจยา อุปาทานัง" เป็นส่วนหนึ่งของ ปฏิจจสมุปบาท (Paticcasamuppada) หรือหลักการแห่งเหตุปัจจัยในพระพุทธศาสนา ซึ่งแสดงถึงกระบวนการเกิดทุกข์และการดับทุกข์ โดยคำนี้หมายถึงความเชื่อมโยงระหว่าง ตัณหา และ อุปาทาน ดังนี้:

1. ตัณหา (ความอยาก)
เป็นความปรารถนาหรือความยึดมั่นในสิ่งที่ชอบ (กามตัณหา) ความอยากให้เป็นหรือมีในสิ่งที่เราปรารถนา (ภวตัณหา) หรือความอยากให้ไม่มีสิ่งที่ไม่พึงปรารถนา (วิภวตัณหา)

ตัณหาเป็นต้นเหตุของการเกิดความยึดมั่นต่อสิ่งต่าง ๆ

2. ปัจจยา (เหตุปัจจัย)
หมายถึง "เหตุที่ทำให้เกิดผล" ซึ่งในที่นี้ ตัณหาเป็นเหตุปัจจัยที่นำไปสู่การเกิด อุปาทาน


3. อุปาทาน (ความยึดมั่นถือมั่น)
เป็นการเกาะเกี่ยวหรือยึดมั่นในสิ่งที่เราปรารถนา ทำให้เกิดความติดข้องในรูป เสียง กลิ่น รส สัมผัส หรือความคิดต่าง ๆ



ในกระบวนการปฏิจจสมุปบาท เมื่อมี ตัณหา (ความอยาก) เป็นเหตุปัจจัย จะนำไปสู่ อุปาทาน (ความยึดมั่น) ซึ่งอุปาทานนี้จะเป็นตัวเร่งให้เกิด ภพ (การสร้างภาวะ) และ ชาติ (การเกิด) ที่เป็นผลของกระบวนการเวียนว่ายตายเกิดในวัฏฏะสังสารต่อไป

การดับทุกข์จึงเริ่มจากการละตัณหา เพื่อทำลายเหตุปัจจัยที่นำไปสู่อุปาทาน และปลดปล่อยจากวัฏฏะทุกข์ในที่สุด


Meriko Kojic X Glutaplus Body Cream วิตามิน C,E

ช่วยให้ผิวดูขาวกระจ่างใส ซื้อ 2 กระปุกใหญ่ ในราคาเพียง 590 บาท จากปกติ 1,180 บาท

สั่งซื้อเลย

มาศึกษาค้นคว้า คำสอนของสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า จากหนังสือ คลิปวีดีโอ แอปพลิเคชั่นต่างๆ ธรรมจากพระโอษฐ์ หรือ พุทธนวจน ออนไลน์กันเถอะ

Powered by Blogger.

บทความใหม่

"ฆราวาสธรรม" พุทธวจนะ อ้างอิงใน SuttaCentral DN 31 Siṅgālasutta (สิงคาลกสูตร) ว่าด้วยหลักปฏิบัติของคฤหัสถ์ ความสัมพันธ์ในครอบครัว และหน้าที่ต่อสังคม

{ "title": "ฆราวาสธรรมตามพุทธวจน: ศิลปะการครองเรือนและหน้าที่ต่อสังคมในสิงคาลกสูตร (DN 31)", "labels": "พ...